Autorka: Cariad Lloyd
Ilustrator: Tom Percival
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Poziom czytelniczy: BD 0/I

Książka Cariad Lloyd i Toma Percivala może pomóc dziecku przejść żałobę po śmierci bliskiej osoby, opowiadając o śmierci babci głównej bohaterki. A w zasadzie nie o śmierci, ale o tym, jak poradzić sobie ze stratą. Główna bohaterka pewnego dnia dowiaduje się, że „babci nie ma już z nami”, więc z całych sił zastanawia się: skoro tutaj jej nie ma, to gdzie właściwie jest? Pyta o to wszystkich dorosłych w zasięgu wzroku i bacznie obserwuje wyrazy współczucia składane przez ludzi jej mamie, ale niewiele z tego wszystkiego rozumie. W końcu zaczyna rozglądać się wszędzie za babcią, jednak nie znajduje jej ani w szopie, ani w łazience, ani w parku, ani w żadnym innym miejscu. Dopiero wtedy mama przekazuje jej prawdę w sposób dosłowny, tak, żeby mogła ją dobrze zrozumieć: to, że babcia odeszła, oznacza tak naprawdę, że umarła. I dopiero teraz bohaterka zaczyna rozumieć co się stało, a co za tym idzie może zadać szereg pytań: na przykład o to, co się dzieje z człowiekiem po śmierci (odpowiedź: ludzie wierzą w różne rzeczy, ale tak naprawdę nikt tego nie wie) i zacząć układać sobie w głowie całą tę sytuację. Najważniejsze przecież, że babcia tu była, kochała ją i mamę i na zawsze pozostanie w ich wspomnieniach.

Publikacja porusza trudny temat, ale przecież taki, o którym warto z dzieckiem rozmawiać. A czasami wręcz trzeba – w przypadku, kiedy faktycznie umiera ktoś bliski dziecku. Robi to w sposób taktowny, mądry i chyba adekwatny. Dobre wrażenie robią barwne pastelowe ilustracje. Widzimy na nich m.in. postaci z dużymi oczami, z których z łatwością możemy odczytać emocje. Sądzę, że książkę można polecić jako zakup biblioteczny. Oprawa twarda, szyta. Duży format.