Autorka: Jadwiga Beaupré
Wydawnictwo: Fundacja Ośrodka Karta

Nakładem wydawnictwa Fundacja Ośrodka KARTA ukazuje się pierwszy tom dzienników Jadwigi – ginekolożki, pionierki nowoczesnego położnictwa, społeczniczki i uczestniczki Powstania Warszawskiego. Książka obejmuje trzydzieści dwa lata życia autorki. Cezurę stanowi zakończenie II wojny światowej. Czytelnik poznaje Jadwigę jako młodą dziewczynę – jeszcze dziecko – później pannę z dobrego domu, przygląda się jej dorastaniu w epoce, która dawno odeszła w zapomnienie. Autorka z sympatycznego podlotka powoli staje się kobietą, która szuka w życiu celu i żoną, której ambicja oraz energia nie pozwalają zamknąć się w czterech ścianach. Jadwiga, choć jak wszystkie współczesne jej dziewczęta, przygotowywana do tradycyjnej roli żony i matki, sprzeciwia się społecznym ograniczeniom i oczekiwaniom otoczenia, szuka dla siebie innej drogi, choć nie ucieka przed miłością czy małżeństwem. Związek z Feliksem ma lepsze i gorsze etapy, o jednych i drugich autorka szczerze opowiada w dzienniku. Przepisem na szczęście okazują się studia medyczne, które przynoszą satysfakcję i poczucie spełnienia. Przedwojenna biografia Jadwigi to odbicie życia wielu współczesnych jej kobiet zarówno w kontekście (nie)równości płci, jak i w wymiarze obyczajowym, który jest niezmiernie ciekawy i wartościowy poznawczo dla dzisiejszego czytelnika. Codzienność mieszkańców majątku w Sygneczowie, krakowskie bale, relacje damsko-męskie to obszar życia, który stopniowo straci na znaczeniu w obliczu II wojny światowej. Autorka działa w konspiracji, niestety nie zachowują się żadne zapiski dotyczące tego okresu (być może ze względów bezpieczeństwa nigdy nie powstają). Natomiast wiele dowiemy się z dziennika o Powstaniu Warszawskim, w którym Jadwiga bierze czynny udział, dobrze udokumentowany jest także okres niewoli w niemieckim obozie Zeithain.

Publikacja stanowi oryginalny splot osobistych, intymnych przemyśleń Jadwigi Beaupré na temat życia i współczesnego jej świata oraz celnych spostrzeżeń, dotyczących polskiej sytuacji politycznej, wydarzeń historycznych czy przemian światopoglądowych. „Dzienniki” są cennym świadectwem epoki przełomów, czasu przewrotu społecznego i kulturowego, wreszcie wojny, która redukuje wszystko do poziomu przetrwania i z której rodzi się nowa rzeczywistość. Historia Jadwigi to także opowieść o emancypacji, o wolności i kobiecej sile – w tym kontekście powojenne losy autorki wydają się równie ciekawe. Pozostaje tylko czekać na drugi tom – pierwszy bardzo polecam. Oprawa twarda, szyta.