Autorka: Marie Vareille
Wydawnictwo: Znak Koncept

Książka nagradzanej francuskiej pisarki to wielowarstwowa opowieść poruszająca problem przemocy domowej.

Abigaëlle od dwudziestu siedmiu lat mieszka w klasztorze na burgundzkiej prowincji, zachowując śluby milczenia. Z poprzedniego życia pamięta pogrzeb, ale nie może sobie przypomnieć wcześniejszych wydarzeń. Ma luki w pamięci. Stara się wydobyć na powierzchnię zablokowane wspomnienia, aby zrekonstruować swoją historię, zrozumieć, co się stało, zanim znalazła się w tym miejscu.

Dwa razy w miesiącu odwiedza ją starszy brat Gabriel, ceniony paryski ilustrator i autor książek, który relacjonuje milczącej siostrze swoje życie. Kiedy zamknięty w sobie, zmagający się z traumatyczną przeszłością brat zakochuje się w Zoé, uroczej, niezwykle pogodnej nauczycielce, Abi całym sercem kibicuje ich związkowi. Pragnie, aby bratu udało się wyrwać z kręgu przemocy, w której dorastał. Rodzeństwo spędziło bowiem dzieciństwo w strachu przed ojcem-przemocowcem, który znęcał się fizycznie i psychicznie nad ich matką.

Gabriel zmaga się ze stresem pourazowym, depresją i zaburzeniami lękowymi. Jego tatuaż na przedramieniu „Troje na czworo”, ma mu przypominać o tym, że troje na czworo dzieci dorastających w rodzinie przemocowej staje się albo oprawcami, albo ofiarami przemocy. Kiedy Zoé zachodzi w ciążę, Gabriel jest przerażony, boi się, że zapisana w jego DNA przemoc wymknie mu się spod kontroli.

Historia opowiadana przez Abigaëlle przeplatana jest relacjami z sesji terapeutycznych oraz fragmentami zapisków w zeszytach prowadzonych przez małą Abi (od siódmego do dwunastego roku życia). Pamiętnik jest bardzo poruszający, ukazuje przeżycia niezwykle inteligentnej, odtrąconej przez rówieśników dziewczynki, która chowa się przed krzykami rodziców do szafki w kotłowni (zagłuszając je muzyką z walkmana), szuka pociechy w płomykach zapałek i pragnie zmienić świat na lepsze.

Autorka znakomicie buduje napięcie psychologiczne i utrzymuje aurę tajemniczości. Stopniowo odsłania mroczne sekrety rodzinne i traumatyczną przeszłość bohaterów, prowadząc do zaskakującego, nieoczywistego zakończenia. Podjęty w książce problem przemocy domowej potraktowany jest z niezwykłą wrażliwością i ukazany z różnych perspektyw.

Mistrzowsko skonstruowana, pochłaniająca, poruszająca do głębi powieść. Bolesna i przejmująca, a jednocześnie piękna i subtelna. Momentami czyta się ze ściśniętym gardłem i łzami w oczach. Na końcu książki znajduje się informacja, gdzie ofiara lub świadek przemocy rodzinnej może uzyskać wsparcie i pomoc.

Okładka miękka, klejona. Bardzo polecam.