Autorka: Ida Żmiejewska
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Ta książka to wehikuł czasu, który przenosi czytelnika do XIX-wiecznej Warszawy. Podróży przewodzi pasjonatka historii, pisarka na co dzień mieszkająca w tytułowym mieście – Ida Żmiejewska. Autorka dzieli publikację na trzy części, w których kolejno opowiada o przedwojennych zwyczajach i obyczajach (świętach, balach, niesamowitych maskaradach, ślubach a także pogrzebach), o miejscach (Wilanów, Agrykola, Łazienki Warszawskie czy Dworzec Wiedeński i rozrzucone po mieście skocznie narciarskie) oraz o ludziach znanych lub mniej znanych, ale wywierających wpływ na oblicze dawnej Warszawy. Zasady zachowania, kulinaria, stroje, wszystko to, co wypada a co nie wypada wypełnia treść tej zdawałoby się niepozornej książki. Wiele z przywołanych w publikacji obyczajów należy już do przeszłości. Część opisanych przez autorkę tradycji jest jednak jeszcze dziś kultywowana w takiej samej bądź zmienionej formie – poznanie jej źródeł to nie lada gratka dla zainteresowanych. Przestrzenny obraz Warszawy również stanowi niespodziankę. Niektóre ulice już dziś nie istnieją, inne wyglądają zupełnie inaczej, lecz można je rozpoznać, co odbiorca prawdopodobnie uczyni z nieskrywaną satysfakcją. Idzie Żmiejewskiej udaje się przywołać nastrój i urok starego świata (nie bez znaczenia będzie tu literacki talent autorki i lekkie pióro, które sprawia, że „Opowieści o dawnej Warszawie” czyta się jak wciągające opowiadania a słucha jak hipnotyzującego bajania oraz gawędy).

Teksty zawarte w publikacji nie są nowe, bo w nieco innej formie pojawiały się w poprzednich latach na łamach „Skarpy Warszawskiej”. Wszystkie zostają na potrzeby książki poprawione i uaktualnione a także ułożone w harmonijną kompozycję. Całość jest ładnie wydana, zdobiona grafikami i fotografiami. Jedyny minus to brak przypisów, lecz mimo tego książka wciąż wydaje się bardzo dobrym wyborem zakupowym dla wszystkich bibliotek warszawskich. Polecam. Oprawa twarda, szyta.