Autor: Wojciech Sawicki
Wydawnictwo: WAB Czytaj dalej
Autor: Wojciech Sawicki
Wydawnictwo: WAB Czytaj dalej
Autorka: Maja Staśko
Wydawnictwo: W.A.B.
Czytaj dalej
Autorka: Zyta Rudzka
Wydawnictwo: WAB Czytaj dalej
Autorka: Dorota Groyecka
Wydawnictwo: WAB
Warszawa 2025
Książka Doroty Groyeckiej to prawdopodobnie najcięższy kaliber na dzisiejszym Przeglądzie Nowości Wydawniczych. Podtytuł publikacji brzmi: opowieści o stracie i nadziei. Autorka podejmuje wyjątkowo trudny temat śmierci dziecka i żałoby po nim. Reportaż powstaje, by wesprzeć rodziców opłakujących swoje potomstwo – gdy brak pocieszenia nie pozostaje nic innego niż dzielenie cierpienia, wysłuchanie innych, doświadczonych tym samym nieszczęściem i dostrzeżenie, że przetrwali i trwają nadal, choć życie po stracie trzeba zbudować na nowo. Wydaje się, że istnieje również drugi adresat publikacji, osoby z tzw. otoczenia, które w obliczu czyjejś tragedii nie wiedzą jak pomóc, nie potrafią się zachować i dobrać słów a wystarczy po prostu być, wspólnie milczeć albo razem zapłakać. Im także pomoże ta książka.
Zbiór zawiera kilkanaście relacji rodziców, którzy tracą dziecko – dziecko nienarodzone, kilkumiesięczne, kilkuletnie lub prawie dorosłe. Rozmówcy autorki bez przemilczeń, bardzo szczerze i wprost mówią o emocjach związanych z odchodzeniem stopniowym lub nagłym, z trwogą oczekiwanym albo zupełnie niespodziewanym – tu każda historia jest inna i wyjątkowa. Teksty przepełnia ból, epatuje z nich echo przeżytego niegdyś strachu, nadziei, potem rozpaczy. Niektóre zdania tej książki są bezlitosne, czyta się ją ze ściśniętym gardłem, ale także z poczuciem wyjątkowości i wdzięczności, że bohaterowie zdobyli się na dzielenie wspomnień z czytelnikiem. Niewiele jest na rynku publikacji o śmierci, zwłaszcza tak mądrze napisanych i przejmujących. Ciężko się o tym myśli a co dopiero pisze czy rozmawia, ale temat prędzej czy później każdego będzie dotyczył. Warto wiedzieć, że istnieje książka, która niczym objęcie ramieniem wesprze w żałobie, będzie drogowskazem, podpowie gdzie szukać pomocy, bo właśnie takie i właśnie po to są „Krwinki”. Gdyby pokusić się o próbę określenia w dwóch słowach o czym opowiadają te autentyczne, bardzo osobiste, złożone i nasycone teksty zebrane w tomie to: o wielkiej miłości, która nie umiera, o ogromnym bólu, który nie przeminie, o godzeniu się z tym, co nieuniknione, o tym, że człowiek bywa tak silny, że aż ciężko uwierzyć a przede wszystkim o tym, że każda chwila naprawdę ma znaczenie.
„Krwinki” nie powinny umknąć uwadze – warto mieć je na półce w domu, w bibliotece, warto przeczytać, choć może zaboleć. Oprawa miękka, klejona.
Autorki: Jolanta Kwaśniewska, Emilia Padoł
Wydawnictwo W.A.B.
Jolanta Kwaśniewska, w latach 1995-2005 pełniła rolę Pierwszej Damy RP. Jest założycielką Fundacji Porozumienie Bez Barier, która od 1997 r. działa na rzecz dzieci niepełnosprawnych, chorych i szczególnie pokrzywdzonych przez los. Jej aktywność w czasie prezydentury jej męża jest pozytywnie oceniana nawet po 20 latach od zakończenia pełnienia swojej rządowej funkcji. I to nie tylko za swoją działalność charytatywną i godne reprezentowanie kraju, ale też ze względu na elegancję i wyszukany styl, o którym lubi mówić, a po zakończeniu czasu prezydentury prowadziła nawet program nadawany przez telewizję TVN pt. „Lekcje stylu”.
Wywiad-rzeka prowadzony przez Emilię Padoł jest solidną propozycją czytelniczą dla fanów działalności Jolanty Kwaśniewskiej, ale także dla wszystkich ciekawych tego, jak wyglądało codzienne życie rodziny Kwaśniewskich przed, w trakcie i po czasach prezydentury. Pierwsza dama dzieli się osobistymi szczegółami ze swojego życia – wspomina dzieciństwo, czasy studenckie, a nawet swojego pierwszego chłopaka, z którym rozstała się po paru latach znajomości, małżeńskie początki z Aleksandrem Kwaśniewskim, trudny poród. Mówi także o Bogu i jaki ma stosunek do kościoła. Opisuje blaski i cienie prezydenckiego życia. Dużo w tej rozmowie zabawnych anegdot i momentów wzruszeń, mowa o rodzinie, pasjach, potrzebach serca. Mało w niej natomiast wątków stricte politycznych. Treści towarzyszą kolorowe fotografie z prywatnego archiwum Jolanty Kwaśniewskiej. Rozmowa jest ciekawa, wzbudzi zainteresowanie czytelników bibliotek. Polecam, oprawa twarda, szyta.
Autorka: Justyna Suchecka
Wydawnictwo: W.A.B.
Justyna Suchecka jest dziennikarką zajmującą się tematem edukacji w Polsce i autorką takich książek jak „Young Power. 30 historii o tym, jak młodzi zmieniają świat” (przegląd 15/2020), „Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze” (przegląd 13/2022) i „Pokolenie zmiany. Młodzi o sobie i świecie, który nadejdzie” (przegląd 14/2023). W swojej najnowszej publikacji Suchecka zaprasza do refleksji dotyczącej tego, jak powinna zmienić się polska szkoła, by była jak najlepsza, a przynajmniej o wiele lepsza niż obecnie.
Już we wstępie do swojej książki Suchecka wyjaśnia, że odechciało jej się toczyć spory o to, które pozycje powinny znaleźć się na liście lektur, ani o to, jakie daty historyczne młodzi ludzie powinni bezwzględnie pamiętać, a które wydarzenia z naszej historii uznajemy aktualnie za mniej ważne. Autorka domaga się od szkoły zmian głębszych, systemowych i takich, które naprawdę mogłoby sprawić, że dzieci będą czuły się w niej dobrze, rozwijały swój potencjał oraz nabywały umiejętności i wiedzę, które będą przydatne w społeczeństwie przyszłości. O jakie właściwie umiejętności chodzi? Na przykład o skupianie uwagi – bo rażące braki w tym zakresie dostrzega się już nie tylko u nich, ale także u dorosłych. Poza tym: o umiejętność krytycznego myślenia, wzajemne poszanowanie i wiarę w naukę. Według Sucheckiej szkoła powinna nie tylko uczyć, ale przede wszystkim wychowywać i kształtować postawy. Dlaczego w polskich szkołach wciąż tak mało miejsca poświęca się tematowi zmian klimatu? Dlaczego słowo „antydyskryminacyjny” wciąż wywołuje popłoch u wielu członków kadry naukowej i części klasy politycznej? Co zrobić, by zachęcić młodych ludzi do aktywności fizycznej? Jak sprawić, by polska szkoła była przyjaznym miejscem dla cudzoziemskich dzieci, których już jest w naszych placówkach edukacyjnych dużo, a będzie tylko więcej? To tylko niektóre z pytań, które Suchecka stawia i na które stara się znaleźć odpowiedzi. Aby to zrobić, rozmawia z licznymi ekspertami, przytacza interesujące dane, przygląda się rozwiązaniom edukacyjnym w innych krajach i przede wszystkim – myśli krytycznie, a zatem robi to, czego według niej powinien być uczony każdy młody człowiek.
„Cała nadzieja w szkole” to dobra, ciekawa i potrzebna książka na temat, którego nie powinno się dłużej pomijać ani sprowadzać do rytualnych kłótni. Polecam jej zakup do biblioteki i podsuwanie czytelnikom. Oprawa twarda, szyta.